و در آن لباس كفن كردم . « صالح بن محمد بن صالح بن داود يعقوبى » روايت مىكند : هنگامى كه حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام براى استقبال از مأمون ، قصد رفتن به ناحيهء شمال را داشتند ، فرمان گره زدن دم مركب خويش را صادر نمودند . نظر به آن كه هوا در آن روز صاف بود و رطوبتى در خود نداشت ، يكى از آنها كه در خدمتش بودند ، گفت : ايشان به اين محل آشنا نيستند و گره زدن دم مركب دليلى ندارد . هنوز بيش از اندكى راه نرفته بوديم كه راه را گم كرديم و در گل‌ولاى فراوان فرو رفتيم . به قدرى گل‌آلود شديم كه جامه‌هاى ما تغيير كرد و هيچ يك از ما - جز حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام - سالم نماند . « 1 » « ابراهيم بن سعيد » مىگويد : خدمت حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام نشسته بودم كه اسبى ماده از پيش ديدگان ما عبور كرد . امام عليه الصلاة و السلام فرمودند : اين اسب ، امشب كره‌اى خواهد زاييد كه پيشانيش سفيد است و اندك سپيدى نيز در صورت دارد . از ايشان اجازه خواستم و با صاحب آن رفتم و تا شب با او به صحبت مشغول

--> - « وحيد بهبهانى » گفته است : « اخبار وارده در كتاب عيون اخبار الرّضا عليه الصلاة و السلام و كتاب امالى صراحت دارد كه ابا صلت از خواص شيعه بوده است . » - « سيد حسن صدر » در عيون الرجال آورده است : « ابا صلت ثقه و صحيح الحديث مىباشد . » - « ابو على حائرى » در رجال گفته است : « ابن شهر آشوب ، اظهار داشته است كه ابا صلت ، شيعه مىباشد . » - « شيخ الطائفه محمد طه نجف » در كتاب اتقان المقال او را از ثقات شمرده است . وى مىگويد كه « احمد بن سعيد رازى » گفته است : « وى ثقه و در نقل حديث مورد اعتماد است ؛ الّا اين كه آل رسول اللّه عليهم الصلاة و السلام را دوست مىداشت و دين و مذهبش ، محبّت ايشان بود . » - « شيخ و استاد ما عبد اللّه مامقانى » در تنقيح المقال مىگويد : « او صاحب سرّ حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام و از ياران خاصّ ايشان بود . » وى رواياتى مبنى بر شيعه بودن او آورده است . - « شيخ عباس قمى » در سفينة البحار ، ج 2 ، ص 39 . مطالبى مبنى بر صلاح حال وى ، تشيّع و اعتقاد درستش در مورد ائمه عليهم الصلاة و السلام دارد . ابا صلت » در سال 226 هجرى از دنيا رفت ( به نقل از خلاصهء تذهيب الكمال ، ص 20 ) . به نقل از سفينة البحار ، قبر او در نزديكى مشهد حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام مىباشد و شيعيان در آن جا وى را زيارت مىكنند و به او تبرك مىجويند . همچنين محلّى را در قم به نام « دروازهء رى » به او نسبت مىدهند . ( 1 ) - خرايج ، ص 53 و ص 104 .